Wat ben ik toch een bofkont
Wat ben ik toch een enorme bofkont met zulke lieve en toegewijde werknemers.
Het begon allemaal als een ontdekking, voor ons zelf en voor onze huishoudelijke hulp en tuinman.
Zij gingen voor het eerst in hun leven werken voor een Mzungu (blanke mensen van Europese afkomst) en dit is inmiddels uitgegroeid tot iets heel moois.
Het heeft mij enorm geholpen om te integreren in ons nieuwe woonland Kenia en ondanks dat er altijd verschillen zullen zijn, is er iets ontstaan wat erg dicht in de buurt van wederzijdse warmte en een diepe verbondenheid komt.
Het vertrouwen is gegroeid, we kennen elkaar steeds beter en daar waar mogelijk, ondersteunen we elkaar.
Mzungu-baas, doe je het wel goed?
Het is een vraag die mij vanaf het begin heeft bezig gehouden. Wij met onze Europese blik, denken vaak het allemaal te weten.
We zijn veelal overtuigd, dat onze manier de juist is én we gaan ervan uit dat een ander dat wel even zal adopteren.
Als je vijf dagen per week, zoals wij met onze werknemers, een soort kleine familie vormt, is het belangrijk om elkaar te leren begrijpen.
De verschillen zijn aanwezig en die mogen er zijn, maar het is ook heel belangrijk om je, zoals wij, je in te leven in de cultuur van de lokale bevolking waar je nu onderdeel van uitmaakt.
Je wilt als emigrant in een ander land graag in harmonie met elkaar leven, maar deze vraag; Mzungu-baas doe je het wel goed? heb ik veel aan mezelf gesteld.
Hoe ervaart de werknemer dit zelf?
Wij wonen in Kenia en voor de Keniaanse bevolking zijn wij de Mzungu, wat in het Swahilli de betekenis heeft; Blanke mensen van Europese afkomst.
Ik ben zo vrij geweest om mijn huishoudelijke hulp, te vragen om een opstel te schrijven over haar eigen ervaringen, om te werken voor een Mzungu-Boss.
Na ruim twee maanden mocht ik het briefje lezen en met haar toestemming zal ik deze hieronder met jullie delen.
Het is een uniek stukje document.
Het is goed te benoemen dat het geschreven is met uiterste zorg en toewijding, maar neem in je achterhoofd mee, dat er altijd een verschil is tussen het werkelijke gevoel en wat een lokale medewerker daadwerkelijk ‘durft’, te vertellen tegen zijn of haar baas.
Dankbaar!
Mijn werknemer is blij met haar salaris, de werktijden en de aandacht die ik geef aan haar familie en kinderen.
Ze benadrukt het verschil tussen mijn benadering en die van een Keniaanse baas, die vaak weinig interesse toont in haar persoonlijke situatie.
Het maakt me echter ook bewust dat ze haar werkelijke gevoelens mogelijk niet volledig durft te uiten.
Ze zou uit angst voor negatieve gevolgen, misschien niet alles zeggen wat ze denkt, zeker niet tegenover een Mzungu-baas.
Er blijft altijd een spanning tussen wat ze zegt en wat ze in werkelijkheid misschien voelt, maar niet durft te delen.
Ik ben dan ook echt dankbaar dat ze haar gevoelens en ervaringen wel probeert met me te delen.
Het vraagt moed om open te zijn, vooral in een situatie die vaak gevoelig kan zijn.
Het betekent veel voor me dat ze deze stap zet, want het laat zien dat er vertrouwen is.
Het is niet vanzelfsprekend en ik waardeer haar poging om eerlijk te zijn, hoe klein die stap ook mag lijken.
“Heb je zelf ook ervaringen met lokale werknemers met een andere afkomst dan die van jou? Ik ben benieuwd naar jouw verhalen, dus voel je vrij om te reageren”
NL 
EN