Naast de checklist die je kunt lezen in mijn vorige blog, Proef emigreren kan dat?, heb ik zelf nog een hele duidelijke vraag die ik beantwoord wil krijgen.
Ik ga als ‘vrouw van’ meereizen naar het continent Afrika, waar mijn man Jan Willem al heel veel jaren naartoe gaat. Het reizen en een langere tijd verblijven in het buitenland, is voor hem dus niet onbekend en zijn dagen zijn goed gevuld met zijn werk. Ik ken de verhalen, maar heb natuurlijk vooral veel aannames.
“Hoe ga ik me redden als ‘vrouw van’ in een land wat me totaal onbekend is en een cultuur waar ik geen weet van heb. Ga ik het omarmen of blijft het bij lange vakanties?” en Daarom
Ik heb niet de twijfel of het klimaat me zal aanstaan. Ik ben op een kacheltje geboren, dus Nederland vind ik vrij koud, maar als je een baan in Nederland hebt en van betekenis bent met verplichtingen bij een sportvereniging en vrijwilligerswerk, dan is het een enorme omslag, om van een druk en gestructureerd leven te switchen naar een leven, waar nog helemaal niets is georganiseerd.
De start
Thuis is alles aan kant. Er komt iemand eens in de zoveel tijd langs, om alles in de gaten te houden en de tijdschakelaar zijn ingesteld, zodat lampjes en kachels hun werk doen.
We hebben ons verblijf goed kunnen organiseren. We gaan verblijven in een woning aan de rand van Accra. De hoofdstad van Ghana. Een deel van het huis word overdag gebruikt als kantoor en na sluitingstijd is de gehele woning voor onszelf, inclusief de ommuurde tuin.
24/7 is er een beveiliger aanwezig die de poort open en dicht doet en voor een stukje (schijn)-veiligheid zal zorgen. Met andere woorden, je bent nooit echt alleen.
We komen uit Nederland met 5° en in Accra is het op dat moment 33° overdag. Dat betekent veel water drinken en heel veel zweten, maar na drie dagen, merk je dat je lichaam zich heeft aangepast. Je past vooral je tempo aan en kleed je ernaar. De warmte is ook iets waar ik zelf enorm naar heb uitgekeken en dan vooral in een maand als januari.
Vervoer zonder eigen auto
In Ghana heb je Uber en Bolt en omdat Uber bekend in de oren klink, heb ik de Uber app gedownload en een rit aangevraagd. Dat verloopt heel soepel en behalve dat ik best lang moet wachten, voordat ik een Uber aan mij gekoppeld krijg, verloopt dit verder vlekkeloos.
Je kunt in de Uber app de voorkeur voor het type auto aangeven. Ik vind het bijvoorbeeld prettiger dat de auto wat nieuwer is, mét airco en meer beenruimte.
Om te voorkomen dat ik opgehaald wordt door een heel klein oud karretje wat een stuk minder veilig is en waar ik me in moet zien in te vouwen.
Het prijsverschil is overigens minimaal en dat heb ik voor iets meer comfort en méér veiligheid absoluut over.
Het voordeel is dat, als je een taxi neemt, je direct een praatje met de lokale bevolking kunt aanknopen. Zo kwam ik erachter, dat als je in de Uber app, je betaal opties op Card hebt staan, de bestuurder je eigenlijk niet wil aannemen.
De reden is dat de transacties vanuit een creditcard langer duren, terwijl de bestuurders het geld direct nodig hebben om brandstof te kunnen kopen.
Er ligt dus een belangrijke taak te doen en dat is contact geld ophalen. Het zelfde geldt ook voor het organiseren van een lokaal telefoonnummer met data.
Als je deze twee zaken op orde hebt, voel je je direct een heel stuk zekerder. Je bent namelijk altijd bereikbaar en je kunt met contant geld een heel eind komen.
In mijn blog Cost of living leg ik meer uit over de verschillende betaalmogelijkheden, een lokaal telefoonnummer en het opwaarderen van data. I
Boodschappen doen
Het ritme is snel op te pakken van de wekelijkse boodschappen.
Accra is een grote stad je hebt er verschillende grote winkelcentrums.
Deze grote overdekte winkelcentrums bieden eigenlijk alles wat je nodig hebt.
Vooral de grotere supermarkten waar je ook de bekende producten uit je thuisland.
Deze eerste reis heb ik er dan ook niet voor gekozen om bijvoorbeeld; groenten, fruit en vlees op de markt te kopen.
In het begin is dat nog wat onduidelijk en maakt het onzeker.
Dat is iets wat ik wil laten groeien.
Op ontdekking in de buurt
Ondanks dat het winkelcentrum niet om de hoek was, heb ik toch de (stoute) schoenen aangetrokken en de wandeling over de wandelbrug naar een groot overdekt winkelcentrum gemaakt.
Ik zal proberen zo goed mogelijk te omschrijven hoe deze ervaring voor me was.
Om te beginnen was ik erg blij met m’n zonnebril. Niet persé voor het felle licht, want ik had ook m’n petje op, maar vooral omdat niemand m’n tranen kon zien.
Na een deel gewoon langs de weg, met inmiddels bekende beelden van stalletjes, fietsers met vuvuzelas en wandelaars met verkoopwaar op hun hoofd, moest ik de snelweg via een wandelbrug oversteken.
De emoties bedwingen
Zodra ik m’n eerste trede nam, had ik vier hele kleine kinderen aan m’n handen en m’n broek.
Vragend en smekend om geld en eten. Klein en schattig zoals je ze ziet in films.
Overmand worden door emoties was het gevolg. M’n hart sloeg over en ik voelde overal kippenvel, ondanks de verzengende hitte.
Even in het moment blijven en voelen en beleven wat er gebeurde. Doorlopen en me af en toe van handen ontdoen en een aai over een bol.
De eerste gedachte was: niets geven want, dan heb ik straks niet 4 of 6 koters bij me, maar er waren er wel 20 op de brug.
Er liggen en zitten moeders met bakjes voor hun voeten met slapende baby’s naast zich op karton en veel invalide volwassenen met 1 of helemaal geen benen op een soort skateboard.
De terugweg was ik voorbereid, maar ook toen zag ik iets wat ik de heenweg niet doorhad. Mannen die deze kinderen letterlijk op me afsturen en op afstand naar ze riepen.
We leren steeds meer
Toen ik terug was bij de collega’s op kantoor, waren ze benieuwd hoe het was gegaan en ik vertelde ze mijn emoties.
Ze begrepen het, maar ik kreeg ook een heldere uitleg dat het vooral een businessmodel is voor deze mensen en dat ik er aan moet wennen om dat emotieloos waar te nemen.
Doordat ik iedere week wel een aantal keren de Uber pak, kom ik erachter dat Accra eigenlijk niet zo heel erg ingewikkeld in elkaar zit. Een geweldige manier om de stad (vanuit de achterbank van de Uber) goed te leren kennen.
Dat zorgt er ook voor dat ik me steeds vrijer ga bewegen. Als ik een leuk restaurant, een hotel met zwembad of een grote Markt tegen kom, dan noteerde ik dat. Plannen maken om in de weekenden erop uit te trekken is een succesvol gevolg!
Lokale bevolking
Doordat ik van nature graag een praatje aan ga met bekende en onbekende mensen, was dat tijdens mijn Uber ritten hartstikke leuk.
De één praat wat meer dan de ander, maar op deze manier kwam ik best veel te weten over lokale bevolking en de gebruiken.
Ook het dagelijkse contact met het kantoorpersoneel, met wie ‘s morgens een kopje koffie dronk, zorgde ervoor dat ik goed inzicht heb gekregen in de vele cultuurverschillen.
De beleefdheidsvraag
Een van de eerste dingen die ik ontdekte was, dat de Ghanezen meerdere keren per dag aan je vragen, hoe het met je gaat.
Eigenlijk is dat in ons gebruik, een vriendelijke start van een gesprek. Op den duur kom je er echter achter dat het werkelijke antwoord er niet per se toe doet.
In het begin voelt het onwennig als iemand je vijf keer per dag ziet en deze persoon ook vijf keer per dag aan je vraagt hoe het met je gaat. Het is niet méér dan een beleefdheid vraag is.
Wij Nederlands volk zijn niet op ons mondje gevallen. We houden van duidelijkheid en zeggen waar het op staat en vaak hebben we ook wel ons hart op de tong.
Dat is in een Afrikaans land heel anders. ‘Nee’ op een vraag kan zomaar een ‘ja’ betekenen en het is echt ontzettend belangrijk om door te vragen, om achter de werkelijke gedachten of mening van je gesprekspartner te komen.
Daarbij komt ook de ingewikkeldheid dat je als blanke een andere status hebt. Proberen om op hetzelfde level te komen, met de lokale bevolking is onmogelijk.
Je kunt wel een respectvolle relatie opbouwen en vertrouwen creëren. Het is kwetsbaar, tijdrovend en lastig, maar wel zeker mogelijk.
Verveling en zingeving
In Nederland had ik een drukke baan als jeugdbeschermer en reclasseer. Als ik thuiskwam hadden Jan Willem en ik elkaar altijd iets te vertellen over onze belevenissen van die dag.
Na twee weken in Ghana, beperkte mijn verhaal zich tot een koffiepraatje en een Uber-ritje, wat er eigenlijk veel sneller voor zorgde dat ik een leegte ervaarde, dan ik vooraf had ingeschat.
Als je tot een besluit moet komen of een leven buiten Nederland iets voor je is, dan gaf dát mij niet de voldoening die ik persoonlijk nodig heb.
Vrijwilligerswerk
Via een contact, kwam ik erachter dat er wereldwijd scholen zijn, die de Nederlandse taal en cultuur aanbieden, aan Nederlandse en Belgische kinderen in expat-gezinnen.
Op een lokale school in Accra ben ik een paar dagen per week gaan helpen als vrijwilliger in de klas.
Dat werd een hele leuke dagbesteding en ik leerde op deze manier kinderen en ouders kennen. en de leerkracht kreeg hulp, waar dringend behoefte aan was.
Ik begon deze blog met deze vraag;
“Hoe ga ik me redden als ‘vrouw van’ in een land wat me totaal onbekend is en een cultuur waar ik geen weet van heb. Ga ik het omarmen of blijft het bij lange vakanties?”
Dit kun je lezen in mijn volgende blog Proef-emigreren Ghana deel 2
NL 
EN